Diary

Lifelog #2 Duidelijkheid

Iedereen wil wel eens duidelijkheid hebben over dingen, weten waar je aan toe bent.

Ik heb die duidelijkheid ook nodig, ik wil weten wat ik moet doen, waarvoor ik het doe en wat er dan gebeurt. Als er iets verandert of  iets fout gaat dan lukt mij het niet zo goed meer mijn doel voort te zetten.

Dit onderwerp komt eigenlijk omdat ik 2 augustus jarig ben geweest, ik werd 18 jaar, over 2 weken vier ik mijn feestje en ik heb veel vrienden uitgenodigd… In ieder geval, voor mij zijn ze vrienden, ik vraag me af wat sommigen echt van me vinden..

Ik dacht vroeger ook vrienden te hebben, ik heb een keer 10 vrienden uitgenodigd voor mijn verjaardag, of ja ik dacht dat ze vrienden waren, ik had taart in huis gehaad, ik had veel frisdrank gehaald en alles was mooi versierd. Om 2 uur zouden ze komen, mijn vrienden, ik heb gewacht en gewacht, ik stond namelijk om 1 uur al klaar, ik had er veel zin in want ik had al een paar jaar geen echt verjaardags feest gevierd. Ik was er zeker van dat ze zouden komen, maar om 3 uur was er nog steeds niemand… Ik dacht dat ze later kwamen omdat feestjes vaak na een uur pas op gang komen… Om 4 uur kwam 1 iemand, dat was de aardigste en meest meelevende persoon van mijn klas, ze kon niet eerder. Van de 10 personen was er 1 iemand gekomen, de anderen zeiden dat ze niet konden wantze waren ziek, niet lekker of hadden eigenlijk wat anders gepland.
Waarheid kwam via een ander, het liefste meisje van de klas, die wist me te vertellen dat ze niet wilden, dat ze me eigenlijk niet mochten en samen iets leuks aan het doen waren, en facebook zei het zelfde.
Ik voelde me zo rot! Ik deed op dat moment alsof het me niks uitmaakte, maar toen het meisje eenmaal weg was, barstte ik in huilen uit…

Dit was in de 1e klas op de Schaersvoorde

Het jaar daarna heb ik mijn verjaardag niet gevierd, ik was bang voor de teleurstelling dat niemand kwam opdagen, die angst heb ik nu nog steeds eigenlijk.
Die meiden, het was een groepje, allemaal vriendinnen van elkaar, ze hebben mij echt veel pijn gedaan. Ze hebben een angst gecreeerd die moeilijk weg komt…

Ieder jaar als ik mijn verjaardag vier, zit ik in een dilemma, ik ben bang om het te vieren want ik weet niet of mensen wel echt komen, ze zeggen misschien ja, maar ze hebben ook bewezen dat ze zo gemeen kunnen zijn om me te laten stikken. Daarom vraag ik vaak aan mensen of ze wel echt komen, ondanks dat ze 1 of soms 5x hebben gezegd dat ze komen en er zin in hebben, ik kan het wel 100x vragen en nog bang zijn dat ze er niet zullen zijn. Dat soort duidelijkheid heb ik vaak niet, die hebben mensen weggespeelt en zelfs wanneer ik dit schrijf, voel ik de pijn en verdriet nog steeds.

Ik heb een paar goede vrienden, althans, dat denk ik.
Eigenlijk weet ik het niet eens zeker want ik noem ze wel goede vrienden en als ik met ze praat dan is het wel leuk, maar dat is alleen als ik hun aanspreek. Ik heb bijna nooit, misschien 1x in de maand dat iemand mij aanspreekt. meestal komt het namelijk van mijn kant omdat ik iemand wil spreken.
Ik hou echt heel veel van mensen om mij heen, ik zou er daarom ook alles aan doen om vrienden te maken en te houden maar het lijkt alsof ik juist iedereen wegjaag…
Ik heb namelijk ook een keer een paar mensen tevriend gehad en die later alleen vrienden bleken omdat ze me ‘zielig’ vonden, want ik had zo weinig tot geen vrienden… Dat was ook pijnlijk.

Ik heb totaal geen vertrouwen meer, te veel mensen hebben me verlaten, bedrogen en zijn om de verkeerde redenen bij me geweest, niet alleen vrienden, maar ook familie.
Het is alsof ik iedereen waar ik van kan houden ik afweer, zonder dat ik het weet, mensen kunnen niet duidelijk tegen me zijn en laten me de verkeerde signalen zien. Ik heb hierdoor bindingsangst, verlatingsangst en vertrouwingsproblemen. Ik ben 1 pan problemen en ik kom er maar niet vanaf.

Het enige wat ik altijd wilde is een clubje goede vrienden waar je lekker een vrijdag avondje mee kan chillen en gezellig kan doen zonder buiten gesloten te worden of afgewezen, of mensen het alleen doen omdat ze het anders sneu en zielig vinden.
Ik wil mensen niet meer 100x moeten vragen of ze wel komen op een feestje of afspraak omdat ik bang ben dat ze me vergeten of niet komen. Ik wil niet bang zijn mezelf te laten zien en mezelf te zijn omdat ik bang ben dat ik mensen daardoor afschrik. Ik wil mijn hart kunnen luchten bij mensen zonder bang te zijn dat het mensen afschrikt of geen zin heeft want ze luisteren toch niet naar me. Ik wil niet bang zijn mensen aan te spreken omdat ik denk dat ze me irritant, of vervelend vinden.

Ik wil gewoon zoals ieder ander zijn en kunnen genieten van mijn vriendschappen en mooie momenten met ze beleven

 

Advertisements

2 thoughts on “Lifelog #2 Duidelijkheid

  1. Ik ken dit gevoel maar al te goed, tot afgelopen jaar had ik ook het idee dat ik mensen achterna liep en vroeg ik me af of het wel echte vrienden waren. Op enig moment heb ik toch geleerd, dat ik het absoluut waard ben. En vanaf dat moment heb ik een paar vriendschappen kunnen sluiten. Ik hoop dat dat moment voor jou ook nog komt!
    Liefs Kimberly

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s