Diary

Dear diary….

Afgelopen weekend had ik  een best wel grote breakdown, ik had zoveel opgekropt in mijzelf dat ik afgelopen weekend helemaal open barstte, ik voelde me ineens zo rot, was zo boos en op gegeven moment ook helemaal in paniek, ik zag helemaal nergens meer het positieve in en ik was in staat om vanalles te doen om de pijn te vergeten….

De afgelopen paar weken gaat het bizar slecht met mij, ik spreek nog heel weinig mensen, ik probeer ook afspraken met mensen te mijden en als ik klaar ben met school stap ik gelijk op de trein zodat er geen mensen zijn die mij aanspreken. Dit doe ik omdat ik bang ben voor een uitbarsting, ik heb zo veel dingen opgekropt in mijzelf en het groeit en groeit maar… Het is ook niet dat ik echt mensen heb om mee te praten, dit omdat ik dat nooit echt in mijn leven heb gehad… Ik ben nooit echt goed geweest met mijn zorgen delen en mensen mij te laten helpen omdat  ik al van kleins af aan een groot deel van mijn leven in mijn eentje heb gestaan.

Afgelopen weekend is er toch iets in mij geknapt dat ik echt openbarstte  van verdriet, woede en teleurstelling, het meeste gericht op mijzelf…  Ik heb al wel afgelopen weken wat ruzie’s gehad, ze waren ook niet zo leuk natuurlijk maar niet zo erg als afgelopen weekend… Het was allemaal gewoon teveel voor mij, alle zorgen en niemand waar ik het bij kwijt kon…

Ik heb altijd wel hulpverlening gehad, ik heb nu ook een jeugdreclasseerder en een trainer op tools for you. En dat klinkt allemaal alsof ik een straatterrorist ben, maar dit is het staartje die ik heb meegekregen van mijn schoolverzuim vorig jaar, ik heb taakstraf oid gekregen maar een jeugdreclasseerder en een leerstraf, al zou het niet echt een leerstraf moeten zijn omdat het hulp is voor de  problemen die ik heb. Ik was daar best blij mee omdat ik door kan gaan met school, en tegelijkertijd hulp krijg om dat te blijven volhouden en niet weer verdrink in de zorgen die ik heb over mijzelf en anderen.

Het probleem is alleen, ik wàs er blij mee…
Die mensen, die zouden mij helpen met mijn zorgen, en bij alle eerste gesprekken en intakes moet ik dan vragen beantwoorden en iets over mijzelf vertellen, wie is Evelyne?Die vraag kan ik beantwoorden, makkelijk. Ik doe namelijk niet te moeilijk over mijn verleden, ja mijn verleden, want dat is uiteindelijk waar ik uit ontwikkeld ben en mij, mij heeft gemaakt. Als ik dus over mijn verleden wil praten dan kom ik er in voor, maar ook mensen om mij heen oa mijn zus, mijn ouders, mijn broer, maar het probleem is met iedere begeleider of hulpverlening die mijn ‘geschiedernis’ wilde weten, die kapten altijd af als ik zei mijn zus.. of mijn  moeder… Ik vond dat zo vervelend, want al die dingen die ik heb meegemaakt, zijn ook mede mogelijk gemaakt door hun, ik leefde met hun onder 1 dak dus er was weinig voor elkaar te verbergen…

Door mijn zus, door hoe mijn ouder erop reageerden en hoe ik steun heb gezocht, maar het was allemaal niet belangrijk want het was of te lang geleden, of het was niet interessant want het ging niet over mij, alleen als als ik mijn zus oid zei kapten ze al af. Ik heb bij geen één hulpverlener mijn echte volledige verhaal kwijt gekund..

Ze zeggen altijd, kijk niet naar het verleden, kijk naar het heden en wat de toekomst je te bieden heeft. Het probleem is alleen, dat het verleden mij heeft gemaakt zoals ik nu ben en in de toekomst zal zijn, daardoor word ik iedere dag herrinnerd wat er vroeger is gebeurt.

Als niemand naar je wil luisteren, als niemand écht wil weten wie je bent, dan hoe moet je alles nog kwijt? Ik kan op deze manier niks kwijt, niemand kan mij helpen waarmee ik echt last heb omdat ze niet wíllen begrijpen wat er daadwerkelijk aan de hand is.

Als ik het moet hebben over wat er nu is, weinig, behalve de ruzies thuis maar dat zal een normaal mens als een  normale familie ruzie beschouwen maar als er nou eens mensen waren die echt naar ons luisterden, wisten ze dat er meer achter zit. Het zelfde probleem is met hulpverleners, ik durf te geloven dat de meeste depressies en problemen van mensen komen uit hun verleden, dat stukje waar de meesten niet naar willen luisteren omdat het  ‘onrelevant’ is.

Omdat ik voor de zoveelste keer vorige week hoorde hoe ‘onrelevant’ mijn leven, eigenlijk ik, dus ben… Het deed mij zoveel pijn, want ik word doodgegooit met ‘we kunnen je niet helpen want we weten je probleem niet’maar ze willen het gewoon niet horen… Ik vraag mij af, wie wel?
Ik heb zo vaak aan moeten geven dat ik me slecht voel, dat het slecht gaat, dat ik in vanalles in staat ben, vooral in zo’n breakdown…

Ik ben dan zo blij dat ik Cris heb, hij is de enige die naar mij geluisterd heeft, hij weet nog lang niet alles maar dat komt omdat ik er nog niet klaar voor ben want ik ben al zo blij dat hij al geluisterd heeft naar iets, wat altijd iedereen onrelevant vond, terwijl juist dàt een grote rol in mijn leven heeft gespeeld…

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s